درمان و شفا از جانب خدا و طب صحيح و واقعى نزد انبيا و ائمه مىباشد در كتاب كافى از امام صادق عليه السّلام روايت شده است كه فرمود : موسى خطاب به پروردگار گفت : خداوندا ! درد و بيمارى از كجاست ؟ پروردگار پاسخ فرمود : از جانب من . موسى گفت : پس شفاى بيماران از كجاست ؟ گفت : از جانب من . پرسيد : پس پزشك معالج به چه كار بندگان مىآيد ؟ پاسخ داد : دلشان را خوش مىكنند و به همين دليل است كه به پزشك معالج ، طبيب گفته مىشود . ( طبيب : دل خوش كن ) . همان شخص از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : « هيچ بيمارى و دردى نيست كه به سرعت در حال پيش آمدن به سمت بدن است اما به كمين مىنشيند و منتظر مىماند تا چه وقت فرمان يابد ، آن‌گاه به بدن انسان راه يافته آن را فراگيرد . جز تب كه به يكباره وارد مىشود » . در « عقايد الصدوق » است كه امام صادق عليه السّلام فرمود : در گذشته به پزشك معالج طبيب مىگفتند . اساس طبابت درمان است . در محراب سليمان بن داوود عليه السّلام نوعى گياه مىروييد ، و آن گياه مىگفت مرا برگير كه براى درمان فلان بيمارى و فلان درد مفيدم . سليمان در اواخر عمرش گياهى را ديد كه در محرابش روييده بود به او گفت : نامت چيست ؟ گفت : من خرنوب « 1 » هستم . سليمان دستور داد محراب را خراب كنند پس از آن ديگر چيزى آنجا نروييد . « 2 »

--> ( 1 ) . درخت خاردار كه ميوه‌اش شبيه سيب ولى بسيار بدمزه است . ( 2 ) . كتاب اعتقادات صدوق ، ص 85 . ظاهرا اشاره به اين نكته مىكند كه انبيا از دانش و معارف الهى برخوردارند . برخى از گياهان دارويى را انتخاب و برخى ديگر را كنار گذاشته‌اند .